Niet zulke gezellige weken achter de rug en waar schijnlijk zullen gaan er zo nog een paar van volgen. Ik voel me het gros van de dag boos, teleurgesteld maar boven verzuurd. Het is officieel ik ben verzuurd. Ligt dit aan het stoppen met roken: helemaal niet! Geen enkele behoefte aan de sigaret. Het is tijd dat ik weer opsta en weer wat ga doen. Dus hier even een klein rondje trots
Trots dat ik al honderd dagen er voor kies om niet meer te roken en het ook al een keuze voelt. Trots omdat ik niet uit een impuls weer ben gaan roken en er vervolgens grandioos spijt van te hebben. Trots omdat ik mijn eerste vakantie zonder sigaret met glans heb doorstaan. Trots omdat ik in moeilijke tijden doorzettingsvermogen getoond heb. Trots dat ik allerlei nieuwe activiteiten heb ondernomen in plaats van in die tijd mijn sigaret te gaan missen. Trots omdat ik nog nooit in mijn rokersleven zo lang rookloos ben geweest. Trots dat ik op kan schrijven dat ik trots ben op mezelf.
Heel misschien valt dat verzuurd wel mee misschien ook niet. Maar het eerste schaakstuk is gezet en dat voelt ergens als een opluchting & eng tegelijk.
Hiep, Hiep Hoera!

















